مسیریابی وسایل نقلیه به فرآیند تعیین بهترین مسیر برای حرکت یک وسیله نقلیه از یک نقطه به نقطه دیگر اشاره دارد. این فرآیند معمولاً شامل استفاده از الگوریتمها و مدلهای مختلف برای بهینهسازی زمان سفر، هزینه سوخت و سایر عوامل مرتبط است. در این پایان نامه، مدلی دو سطحی برای بهینهسازی تصمیمگیری در دو سطح تاکتیکی وعملیاتی بهطور همزمان پیشنهاد میشود. منظور از بهینهسازی دو سطحی، فرآیند طراحی و بهینهسازی ایستگاههای شارژ وسایل نقلیه الکتریکی است که در دو سطح مختلف انجام میشود که سطح تاکتیکی شامل تصمیمگیریهای کوتاهمدت است و به بهبود کارایی ایستگاههای شارژ کمک میکند. در این مرحله، برنامهریزی خدمات برای پاسخ به تقاضا و شرایط متغیر صورت میگیرد. به عبارت دیگر، استراتژیهای کلی برای مدیریت ایستگاههای شارژ و تخصیص منابع بهینه تدوین میشود. همچنین سطح عملیاتی به جزئیات عملیاتی و اجرایی مربوط میشود و برنامه خدمات و طرح شارژ مجدد اتوبوسهای برقی تحت شرایط بهینه ارائه میشود. هدف در این سطح، کاهش هزینههای روزانه و بهینهسازی عملکرد ایستگاههای شارژ در عمل است. این مدل با استفاده از یک الگوریتم ابتکاری مبتنی بر تولید ستون سفارشی حل میشود اما در سطح تاکتیکی، طراحی ایستگاه شارژ بر اساس نتایج بهدستآمده در سطح پایین بهینهسازی میشود. سپس یک الگوریتم جستجوی ممنوعه برای حل مدل سطح بالاتر پیشنهاد میشود. هدف ما در این پایان نامه، بهینهسازی طراحی ایستگاههای شارژ مستقر در ایستگاههای پایانی برای حملونقل برقی با توجه خاص به حالتهای شارژ ناهمگن است. همچنین موارد عددی را برای اعتبارسنجی قابلیت استفاده از مدل پیشنهادی انجام دادهایم. برخی از بینشهای مدیریتی که از مطالعات موردی عددی بهدستآمده است، آشکار و مورد بحث قرار گرفتهاند که میتواند به آژانسهای حملونقل در طراحی علمی ایستگاههای شارژ کمک کند.
