مصرف زیاد سوختهای فسیلی و انتشار گازهای گلخانهای باعث شدهاند که در سالهای اخیر گرایش به استفاده از سوختهای جایگزین از جمله الکتریسته افزایش یابد. خودروهای الکتریکی به دلیل میزان انتشار آلودگی در حد صفر میتوانند جایگزین مناسبی برای خودروهای فسیلی بخصوص در مناطق شهری باشند. از مهمترین موانع در ترویج و استفاده این خودروها دامنه حرکتی کم آنها، زمان شارژ زیاد و کمبود ایستگاههای شارژ است. روشهای کارایی که بتوانند ایستگاههای شارژ را به طور بهینه مکانیابی کنند در تسریع ورود این خودروها به بازار کمک فراوانی خواهند کرد. یک راهحل ممکن برای کاهش اضطراب رانندگان در رابطه با شارژ خودروهای الکتریکی استفاده از ایستگاههای شارژ سیار است. این ایستگاهها می توانند برای شارژ خودروهای الکتریکی به مکان های مختلف انتقال یابند. مشکلی که ممکن است در استفاده از این نوع ایستگاهها بوجود آید عدم استفاده از آنها در هر مکانی به دلیل ترافیک سنگین یا محدودیت فضایی است. در این پایاننامه یک مدل بهینهسازی با استفاده از فرآیند صف برای مکانیابی ایستگاه شارژ سیار از طریق استقرار موقت آنها در مکانهای مختلف مورد بررسی قرار میگیرد. هدف مسئله، مکانیابی حداقل تعداد مراکز خدمات موقت است تا هزینه های عملیاتی و ظرفیت ایستگاه شارژ سیار را به حداقل رساندهشود. ایستگاههای سیار در مناطقی مکانیابی میشوند که ایستگاههای شارژ ثابت نداشته یا تعداد آنها در آنجا کم است.
