پلتفرمهای تحویل آنلاین، مسئول رساندن کالاها و سفارشها از رستورانها و فروشگاهها به مشتریان نهایی هستند. این پلتفرمها برای موفقیت در بازار، باید بهرهوری نیروهای تحویلدهنده خود را بالا نگه دارند. یکی از تصمیمات مهم در این زمینه، تعیین محل استقرار این نیروها و میزان ظرفیت تخصیصیافته به آنهاست. در این پژوهش، یک مسئله تصمیمگیری رقابتی بین دو پلتفرم تحویل آنلاین بررسی میشود که هر دو در تلاشاند تا مشتریان بیشتری را جذب کنند. عامل اصلی برای جذب مشتریان، تحویل بهموقع سفارشها است. پلتفرمها برای پاسخگویی به تقاضای فعلی بازار، باید نیروهای تحویلدهنده خود را بهدرستی در سطح شهر مستقر کنند. در عین حال، آنها میخواهند با تصمیمگیری مناسب در زمینه مکانیابی و ظرفیت، تقاضای بالقوه جدید را نیز جذب کنند. این رقابت به گونهای است که هر پلتفرم سعی دارد مانع از آن شود که رقیبش بتواند مشتریان جدید را جذب کند. این مسئله به صورت یک بازی همزمان دو نفره مدلسازی شده و ثابت میشود که مسئله دارای نقطه تعادل نش است. برای یافتن این نقطه تعادل در تصمیمات مکانیابی و تخصیص ظرفیت، یک مدل برنامهریزی خطی عدد صحیح آمیخته ارائه شده است. این پایاننامه از دو جهت دارای نوآوری است: نخست، یک مسئله تصمیمگیری جدید را در زمینهای نوظهور تعریف میکند، و دوم، نتایج عملی مهمی را برای مدیران و تصمیمگیران فراهم میسازد. همچنین با انجام آزمایشهای عددی، اعتبار روش حل پیشنهادی و ویژگیهای تعادل نش بررسی میشود. نتایج بهدستآمده نشان میدهد که افزایش ظرفیت همیشه منجر به بهرهوری بیشتر نمیشود. برای پلتفرم ضعیفتر، بهینهسازی مکانیابی نیروها برای پاسخدهی بهتر به مشتریان فعلی، سودمندتر از تمرکز صرف بر جذب مشتریان جدید است. در مقابل، پلتفرم قویتر ممکن است در نتیجه رقابت، با مشکل کماستفاده شدن ظرفیت خود مواجه شود.
